مقدمه:

شناخت ستارگان و صورتهاي فلكي بايد خيلي آسان باشد. يك پرنده تيزبين يا سگ شكارچي حتي در بياباني بزرگ و وسيع شكار مورد نظر خود را به راحتي پيدا نموده و آنرا صيد مي كند. اما شكارچيان آسمان چگونه صيد خود را به دام مي اندازند؟ آنها آسمان را با توجه به مختصاتي كه برايش تعريف كرده اند مي شناسند و از طريق مختصات به جرم مورد نظر خود دست پيدا مي كنند.

وقتي كه مردم عادي خبري را از يك جرم آسماني (مثلاُ ستاره قلب العقرب) در روزنامه ها يا مجلات مي خوانند و نقشه صورت فلكي عقرب هم در آن روزنامه يا مجله چاپ شده است، تلاش مي كنند كه آن ستاره را در آسمان شب پيدا كنند و آنگاه كه تلاشهايشان جهت پيدا نمودن آن جرم بي نتيجه مي ماند،‌ دلسرد شده و از اين كار دست مي كشند و اينجاست كه ممكن است تقصير اين عمل را به گردن خودشان بيندازند تا ناقص بودن نقشه يا آموزشهاي لازم جهت يافتن اجرام سماوي.

اين عده ممكن است براين تصور قديمي و دور از واقعيت بمانند كه يافتن اجرام در آسمان احتياج به تخصص هايي چون گرفتن مدرك دكتراي نجوم، دست يابي به اسرار و رموزي خاص و يا كسب مهارتهاي فني دارد كه اكثر انسانها از اين نعمت ها و موهبتها بي نصيبند!؟

ادامه در ادامه مطلب...